Bazı haberler vardır; insanın yüzünü gülümsetir. İçini hoş eder.

Bazı haberler vardır; duyduğunuzda umudunuz tazelenir.
Bir de bazı yaşanmış ve yaşanan öyküler vardır ki, bu ülkenin bütün karmaşasının ortasında insana,
“Hala güzel şeyler oluyor, insanlar gülümseyebiliyor” dedirtir.

İşte Yaren yine geldi.

Bursa’nın Karacabey ilçesine bağlı Eskikaraağaç köyünde sabahın ilk ışıklarıyla göğe bakıldı.
Yuvaya konan bir leylek görüldü.
“Acaba Yaren mi?” diye fısıldaştı köy halkı.

Sonra o bildik sahne yaşandı.
Balıkçı Adem Yılmaz göle açıldı.
Ve o leylek, yıllardır olduğu gibi kayığın ucuna kondu.

İki dost buluşmuştu.

Cevap netti:
Yaren gelmişti.
Tam 15’inci kez…
Tam 15 yıldır aynı tablo görüntülendi.

*

Bu bir göç hikayesi değil sadece.
Bu, vefanın kanatlı hali.

Her yıl binlerce kilometre yol kat eden bir leylek, aynı köye dönüyor.
Aynı adamı buluyor ve onun kayığına konuyor.
Aynı kayıkta bekliyor.

İnsan insana bu kadar sadık değilken, bir kuşun bu bağlılığı milyonların kalbine dokunuyor.

Yaren ile Adem Amca’nın dostluğu bundan 15 yıl önce Uluabat Gölü’nde başladı.
Bir tesadüf gibi görünen o ilk konuş, bugün uluslararası bir hikayeye dönüştü.

Birinci yıl…
İkinci yıl…
Ve her yıl…

İki sevgilinin buluşması gibi, Yaren Leylek yine gelip Adem Amca’nın kayığına kondu.

Karacabey Belediyesi canlı yayın başlattı.
Köy turizmin adresi oldu.
Belgeseller çekildi.
Heykeller dikildi.

Ama asıl olan ne biliyor musunuz?

O kayığın üstündeki sessizlik.

Adem Amca’nın yüzündeki o mahcup gülümseme.
Yaren’in başını hafif yana eğişi.

Birbirine zarar vermeyen iki canlı.
Birbirini seven iki dost.

*

Biz her gün birbirimizi kırarken,
Sözlerle yaralarken,
Ekranlarda bağırıp çağırırken…
Trafik sıkışınca kornaya sonuna kadar basıp, çıkardığı gürültüyle yolun açılacağını sanarken…
Ağız dolusu küfreden,
Dokunsanız patlayacak insanların arasında dolaşırken kendimizi mayınlı bir alanda hissederken…

Bir balıkçı ile bir leylek bize insanlığı hatırlatıyor.
Nasıl insan olmamız gerektiğini gösteriyor.

Bu yüzden Yaren’in gelişi sadece bir doğa olayı değil.
Toplumsal bir moral.

Şubat ayında milyonların aynı soruyu sorması boşuna değil:

“Yaren geldi mi?”

Çünkü bu soru aslında şudur:

“Umudumuz geri döndü mü?”

Evet…
Yaren geldi.

Demek ki hala yolunu unutmayanlar var.
Demek ki vefa var.
Demek ki henüz doğa bize küsmemiş.

Keşke biz de birbirimize Yaren kadar sadık olabilsek.
Keşke Adem Amca ile Yaren arasındaki dostluğu kendi hayatımıza taşıyabilsek.