Bir tarafa eğilmişti. İncecik gövdesi, ayakta durmaya hâli kalmamış yorgun bir adamı andırıyordu. Yaprakları sararmış, dalları sarkmıştı. Beklemediği bir yerden sert bir rüzgâr esmiş olmalıydı. Alıştığı yönden değil… Hazırlıksız yakalanmış, dayanamamıştı. Hem de nasıl eğilmek… Sanki kökü sökülecekti.
Yolda yürürken gözüme çarpan bir ağaçtı. Bir süre baktım. Belki yıllardır aynı yönden esen rüzgâra göre büyümüş, gövdesini ona göre sağlamlaştırmıştı. Sonra bir gün rüzgâr yön değiştirmişti.
Biz de hayatımızı biraz böyle kurmuyor muyuz?
Sabah kalktığımız saat, geçtiğimiz sokak, sesini duyduğumuz insan… Tekrar ettikçe yerleşen, zamanla hayatın kendisi sandığımız alışkanlıklar. Bize güven verirler; yarının nasıl geçeceğini az çok bilmek rahatlatır. Fakat bazen bulunduğumuz yerde mutlu olduğumuz için mi, orayı ezbere bildiğimiz için mi kaldığımızı unuturuz.
Sonra uzun süren bir şey biter ve afallarız. Bir ilişki, yıllardır çalıştığımız iş, hatta her akşam izlediğimiz uzun sezonlu bir dizi… Her bitişin ağırlığı farklıdır ama hepsi günlük hayatımızda kendine bir yer açmıştır. Bittiklerinde o yer hemen kapanmaz.
Bir ayrılığın ardından telefona uzanıp duraksamak bundandır. Anlatacak bir şeyimiz vardır, anlatmaya alıştığımız kişi artık yoktur. İşten ayrıldığımızda ise bizi bazen en çok, ertesi sabah gidecek bir yerimizin olmaması sarsar. Yorulduğumuz düzenden kurtulmuşuzdur ama günümüzü nasıl kuracağımızı henüz bilmiyoruzdur.
Özlediğimiz şeyin ne olduğunu anlamak bu yüzden zaman alır. Bir insanı, bir ortamı, eski hayatımızdaki kendimizi arıyor olabiliriz. Alışkanlık, bütün bunları birbirine bağlar.
Belki de bildiğimiz bir mutsuzluğun içinde kalmayı bu yüzden kolayca sürdürürüz. Neye üzüleceğimiz, ne zaman susacağımız bellidir. Değişmek ise bilmediğimiz bir hayatın sorumluluğunu almaktır. İnsan bazen buna cesaret edene kadar yıllar geçirir.
O ağacın yanından ayrılırken köklerine baktım. Eğilmişti ama hâlâ toprağa tutunuyordu. Yeniden doğrulur muydu, bilmiyorum.
Yoluma devam ederken aklımda şu soru vardı: Hayatımda neyi sevdiğim için sürdürüyor, neyi yalnızca bitişine alışamayacağım için bırakamıyordum?