İnsan bazen en çok, kendisine yapılan haksızlığa değil, o haksızlığın ardından yaşanan sessizliğe kırılır. Çünkü bazı yaralar vardır ki açılması kadar, açan kişinin onları görmezden gelmesi de acıtır.
Hayat bize insanları tanımak için pek çok fırsat sunar. Kimin ne kadar sevdiğini, kimin ne kadar değer verdiğini, kimin de yalnızca kendi varlığını önemsediğini zamanla öğreniriz. Ama en ağır derslerden biri şudur: Bazen bir insanı kırmamak için gösterdiğiniz özenin yarısını bile, sizi kırdıktan sonra sizden esirgemezler.
Oysa gönül dediğimiz şey, öyle sıradan bir eşya değildir. Kırıldığında yerine yenisini koyamazsınız. Bir özürle her şey eskisi gibi olmaz. Bazen tek bir samimi cümle, bazen içten bir bakış, bazen de hiçbir mazeretin arkasına saklanmadan gösterilen küçücük bir çaba, koca bir kırgınlığı hafifletebilir.
Ne var ki herkes özür dilemeyi bilmez. Daha doğrusu, herkes hatasını kabul edecek kadar cesur, karşısındakinin duygusunu önemseyecek kadar olgun değildir.
Bazıları kırar, sonra hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam eder. Sanki yaşananlar hiç yaşanmamış, söylenen sözler hiç söylenmemiş, geride bir kalp enkazı bırakılmamış gibi...
İşte insanı asıl yoran da budur.
Çünkü mesele yalnızca incinmek değildir. Mesele, incindiğinizi bilen birinin bunu gidermek için hiçbir gayret göstermemesidir. Üstelik bazen o kişiye, aradaki mesafenin nasıl kapanacağını, hangi sözün yaraya merhem olacağını, hangi davranışın gönül alacağını da anlatmışsınızdır.
Ama nafile...
İnsan bir noktadan sonra kendisini anlatmaktan yorulur. Sürekli anlayış bekleyen, sürekli alttan alan, sürekli ilişkiyi ayakta tutmak için çabalayan taraf olmaktan yorulur.
Ve bir gün susar.
Sakın bu suskunluğu kabulleniş sanmayın. Bazen susmak, söylenecek hiçbir şey kalmadığından değil, artık söylenecek hiçbir şeyin karşılık bulmayacağını anlamaktan kaynaklanır.
Üstelik insanın içinde biriken kırgınlık, zamanla öfkeye bile dönüşmez. Daha derin, daha sessiz bir duyguya dönüşür: Hayal kırıklığı...
Çünkü öfkelendiğiniz insana hâlâ bir şeyler anlatmak istersiniz. Hayal kırıklığına uğradığınız insana ise anlatacaklarınızın artık bir anlamı kalmadığını düşünürsünüz.
Benim inandığım bir gerçek var: İnsan, kendisini sevenin kalbini korumayı bilmeli. Çünkü sevgi yalnızca güzel günlerde yan yana durmak değildir. Bazen bir hatanın ardından sorumluluk almak, bazen gururu bir kenara bırakmak, bazen de hiçbir şey söylemeden bir gönlün kapısını yeniden çalabilmektir.
Kimse kusursuz değil. Hepimiz hata yaparız, hepimiz yanlış bir söz söyler, yanlış bir davranışta bulunabiliriz. Fakat insanı değerli kılan, hiç hata yapmaması değil; hatasının arkasında durup telafi etmeye çalışmasıdır.
Unutmayalım ki gönül almak bir zayıflık değil, karakter meselesidir.
Ve bazı insanlar hayatımızdan çıktıkları için değil, hayatımızdayken bize kendimizi değersiz hissettirdikleri için unutulmazlar.
Son sözüm şu: Bir insanın kalbinde yeriniz varsa, orada bıraktığınız izlere de sahip çıkın. Çünkü kırılan bir kalp belki yeniden sever, yeniden güvenir, yeniden umut eder... Ama bir zamanlar kendisini en çok inciten kişiye karşı hissettiği o eski samimiyeti her zaman geri getiremez.
Bazen kaybedilen şey bir insan değildir.
Bazen kaybedilen, bir insanın size duyduğu güzel duyguların son kırıntısıdır.
