İnsan hayatı boyunca pek çok kişiyle karşılaşır. Kimi bir ömür kalacakmış gibi girer hayatınıza, kimi de en zor gününüzde bir iz bırakmadan çekip gider. Fakat zaman, kimin hangi niyetle yanınızda olduğunu herkesten daha iyi anlatır.
Bazen bir insanın hayatına dokunursunuz. Bir kapı açarsınız, elinden tutarsınız, düştüğünde kaldırırsınız. Kendi imkânlarınızdan vazgeçer, onun yolunu aydınlatmak için çaba gösterirsiniz. Belki bir teşekkür bile beklemezsiniz. Çünkü bazı iyilikler karşılık bulsun diye değil, insanın yüreği öyle istediği için yapılır.
Ancak hayatın en acı tarafı şudur: Dün sizin sayenizde yürümeye başlayanlar, bugün kendi yollarında yürürken size dönüp bakmayabilir.
Bir zamanlar omuz omuza yürüdüğünüz insanlar, şartlar değiştiğinde sizi tanımamayı tercih edebilir. Birlikte aştığınız yolları, paylaştığınız mücadeleleri, aynı sofrada bölüştüğünüz ekmeği unutabilirler.
Oysa insanın hafızası yalnızca güzel günleri saklamamalı. Zor zamanlarda kimin elini uzattığını, hangi kapının açık kaldığını, hangi insanın hiçbir menfaat gözetmeden yanında durduğunu da hatırlamalı.
Çünkü karakter, insanın yükseldiği yerde değil, geride bıraktıklarına nasıl davrandığında ortaya çıkar.
Bir makama gelmek, bir mevki sahibi olmak, çevrenin genişlemesi insanı büyütmez. İnsanı büyüten, bulunduğu yere gelirken kendisine destek olanları unutmamasıdır. Dün aynı masada oturduğu insanlara bugün yukarıdan bakmaması, işine yarayanı değil, insan olanı hatırlamasıdır.
Unutmayın; insanın gerçek zenginliği sahip oldukları değil, hayatına dokunduğu insanların kalbinde bıraktığı izdir.
Elbette kimse herkesten aynı yakınlığı, aynı ilgiyi bekleyemez. Fakat insan, kendisine uzatılan bir eli yok sayacak kadar da geçmişine yabancılaşmamalıdır.
Benim için mesele bir teşekkür meselesi de değildir. Mesele, insanın kendisine yapılanı unutmaması, geçmişine sırtını dönmemesi ve bir zamanlar yanında duranları yok saymamasıdır.
Çünkü hayat uzun bir yolculuk. Bugün güçlü olan yarın desteğe ihtiyaç duyabilir. Bugün kapısını çalanlara kapısını kapatanlar, yarın kendi kapılarında bekleyen kimseyi bulamayabilir.
Ve günün sonunda herkesin geriye dönüp kendisine sorması gereken tek bir soru vardır:
"Ben, hayatıma dokunan insanların hayatında nasıl bir iz bıraktım?"
Zira bazı insanlar gittikten sonra bile iyilikleriyle anılır. Bazıları ise yanınızda oldukları hâlde yokluklarıyla hatırlanır.
İşte insanın ardından bırakacağı en büyük miras, tam da budur.