Merhaba sevgili dostlar uzun süre sonra tekrar sizlerle beraber olmak çok güzel... Bu yazımda Egoist özgüvenli bencil insanlar hakkında yazdım. Okumanızı tavsiye ederim…
Psikolojik egoizm, her bireyin nihai amacının kendi refahını artırmak olduğunu savunur ancak bu görüş, fedakârlık gibi bazı davranışları açıklamakta yetersiz kalır ve empirik deneylerle çelişir.
Etik egoizm, bireyin kendi çıkarını en üst düzeye çıkarmasının ahlaki açıdan doğru olduğunu iddia eder ancak bu yaklaşım, fedakârlık ve iş birliği gerektiren durumlarda standart ahlak kuramlarıyla çelişir.
Evrimsel ve psikolojik araştırmalar, empati ve ebeveyn ilgisi gibi mekanizmaların alturistik davranışları desteklediğini gösterirken, egoizmin tüm insan davranışlarını açıklamakta sınırlamaları olduğu ortaya konmuştur.
Egoizm tanımlayıcı veya normatif bir görüş olabilir. En bilinen tanımlayıcı görüş olan "psikolojik egoizm" her bireyin yalnızca bir nihai amacı olduğunu ve bunun kendi refahı olduğunu iddia eder. Egoizmin normatif formları, bireyin ne yaptığını tanımlamak yerine ne yapması gerektiği ile ilgili iddialarda bulunur. Etik egoizm bir eylemin ahlaki açıdan doğru olması için, rasyonel egoizm ise bir eylemin mantıklı olması için bireyin çıkarını en üst düzeye çıkarmasının gerekli ve yeterli olduğunu iddia eder.
Egoizmin bütün formları “çıkar” kelimesinin açıklanmasını gerektirir. Burada iki ana teori vardır: Tercih veya istek anlatımları, çıkarı bireyin kendi arzularının tatmini olarak tanımlar. Genelde ve en makul biçimiyle bu arzular bireyin kendisini ilgilendiren isteklerle sınırlıdır. Bir isteği bireyin kendisiyle ilgili yapan şey tartışmalıdır ama bazı net ve karşıt durumlar vardır. Bireyin kendi memnuniyeti için olan isteği bireyin kendisiyle ilgiliyken başkalarının refahı için olan isteği kendisiyle ilgili değildir. Objektif anlatımlar çıkarı arzu edilip edilmediğinden bağımsız olarak değerlendirilen durumla (örneğin erdem veya hakikatle) açıklar. Çıkarı bireyin memnuniyetiyle açıklayan hazcılık (hedonizm), bireyin isteklerinin haz olarak sayılıp sayılmayacağına bağlı olarak, ya bir tercih ya da objektif bir anlatımdır.
Psikolojik egoizm her bireyin nihai amacının kendi refahı olduğunu iddia eder. Bu düşünce, çıkarı en üst düzeye çıkaramayan eylemleri mümkün kılar ama psikolojik egoistlerin hedef göstermeyi sevdiği alturistik davranışa veya yalnızca görev düşüncesinden doğan motivasyon gibi davranış tiplerine olanak sunmaz. Bu olanaksızlık irade zayıflıklarına kapı açar; zira birey, hala kendi refahını hedeflemesine karşın zayıflıkları sebebiyle bu yönde hareket etmeyebilir.
