10 Kasım... Saat 09'u 05 geçe siren çaldığında, biliyorum ki hepimiz aynı şeyi hissedeceğiz.
Boğazımız düğümlenecek. Gözlerimiz dolacak. Kimi ağlamamak için dudağını ısıracak, kimi sessizce "Atam" diye fısıldayacak. İçimizden dualar edeceğiz Ulu Önderimize...
Çünkü bugün, bir liderin ölüm yıl dönümü değil sadece... Bugün, bir milletin yetim kaldığı gün...
88 yıl oldu Atam. 88 yıldır yoksun. Ama yemin ederim, hiç gitmemişsin gibi. "Beni hatırlayın" demişsin unutmak mümkün mü?
Sen anlatılırken, adın her geçtiğinde göğsümüz kabartıyor. Okulda bir çocuk, defterine senin resmini çizerken hâlâ heyecanlanıyor. Bir genç kız, "Ne mutlu Türküm diyene" derken hâlâ gözleri parlıyor.
Sen gittin ama ışığın hiç gitmedi.
Atam, bize "Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, ancak Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır." demiştin,
İşte biz o söz için yaşıyoruz. O söz için nefes alıyoruz.
Bazen çok yoruluyoruz Atam. Bazen "Acaba unuttur muyuz?" diye korkuyoruz. Bazen karanlık çöküyor üstümüze. Sonra senin o gök mavisi gözlerine bakıyoruz. O kalpaklı fotoğrafına... O dimdik duruşuna... İçimizden bir ses diyor ki: "Korkma. O varken korkma. O hâlâ burada... Kalbimizde..."
Evet, kalbimizdesin. Bayrakta, marşta, Cumhuriyet'te, ülkenin her taşında, her sokağında, her çocuğun gülüşündesin.
Bugün sana bir kez daha söz veriyoruz Atam.
Seni unutmayacağız. Fikirlerini unutturmayacağız. Cumhuriyetini kimseye ezdirmeyeceğiz. Işığını söndürmelerine izin vermeyeceğiz.
Saat 09.05'te hayat duracak. Ama kalbimiz senin için atmaya devam edecek.
Saygı, sevgi, özlem ve gözyaşıyla...
