Dün 10 Kasımdı...
Saatler 09.05'i gösterdiğinde acı bir siren çaldı. Herkes Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk'ü andı. Gözlerini hafifçe kapatarak, Atasını düşündü bazıları, bir kadın dudakları kıpırdıyordu. Dua ediyordu muhtemelen... Bir çocuk babasının yanında Atatürk'ü anarken, "Atatürk içimizde yaşıyor değil mi baba' diyordu. Yanımdaki amcanın yanaklarından yaş akıyordu. Belliki Atatürk'ün kazandırdıklarını anımsadı.
Arabalar caddenin ortasında durmuş, araçtan inip, saygı duruşunda geçmişti.
İki dakika sessizce düşündük. Bugün yaşadıklarımızı borçlu olduğumuz insana sevgimizi, saygımızı gösterdik.
Zorlama yoktu. İçimizden geldiği için bunu yaptık ki dünyanın hiçbir yerinde bunu zorla bile yaptıramazsın. Bu bize kalan bir miras, bizden de çocuklarımıza gelecek. Başımız dik, göğsümüz kaparmış bir şekilde "Ne mutlu Türküm diyene" diye bağıracağız...
TÖRENE LEKE...
İzmir Cumhuriyet Meydanı'nda da anma töreni gerçekleştirildi. Ancak İzmir'in Başkanı De. Cemil Tugay Atamıza çelenk koyarken iki kendini bilmez kadın, o sessizliği böldü... "Yuhhhh" Ne büyük bir terbiyesizlik... Başkan Tugay'ı sevmeyebilirsiniz. Parti değiştirdi diye kızgın olabilirsiniz. Ancak protesto etmenin de bir adabı vardır. Siz oraya Atatürk'ü anmaya mı geldiniz? Tugay'a tepki göstermeye mı? Atatürk'ün manevi huzurunda bu hareketi kabul etmek mümkün değil. Bir İzmirlinin böyle basit davranışlarda bulunması kabul edilir bir şey değil.
Neyseki orada bulunanlar da bu tavrı kınamış. Orası yuhalama ya da alkışlama alanı değil. Orası Atatürk'ü anma yeri... Demek ki Atatürk'ü tam anlayamadın. Anlasaydın bunu yapmazdın zaten...
Bir daha böylesi olaylar yaşanmaması dileğiyle...
