Üstüne basarak yazıyorum... Türk Sineması’nda bir benzeri yoktu... Muazzam bir aktördü... O kadar sevimliydi ki... Konuşmasına gerek yok; yüzüne baktığımızda... Kahkahalarımızı tutamazdık... Çok erken veda etti milyonlarca hayranına...
Doğum tarihi: “10 Kasım 1944”tü...
55 yıllık kısa ömründe bile...
Her defasında...
“Atatürk'ün vefat ettiği günde doğum günü kutlayamam...” diyerek...
Hep, “11 Kasım”da yeni yaşını kutladı!..
*
Doğum tarihi: 10 Kasım 1944 (Kimlik kayıtlarında 10 Kasım geçse de sanatçı, "Atatürk'ün vefat ettiği günde doğum günü kutlayamam" diyerek dünyaya geldiği günü her zaman 11 Kasım'da kutlamaya özen gösterdi...
Kemal Sunal'ı…
26 yıl önce kaybettik (03 Temmuz 2000)
Ama…
Her gece en az bir kaç kanalda…
30 yıllık filmleri gösteriliyor…
Ve biz hala milyon kere izlemiş olsak bile…
Yine kendimizi tutamıyor keyifle gülüyoruz…
Bi'ferahlık doluyor akşamları…
Hem eve hem içimize…
Zamlardan… Siyasetten… Geçim sıkıntısından…
Hırgür'den… İşsizlikten… Mutsuzluktan...
Uzaklaştığımız için…
Azıcık da olsa mutlu oluyoruz…
Şaban'ı hiç tanımayan…
Minikler bile kahkahadan kırılıyor…
Oysa…
Kemal Sunal'ı belki de ilk kez görüyorlar…
“Nasıl bir kalplere yerleşmektir bu?”
Efsane dediğin böyle oluyor işte…
*
56 yaşında uçtu gitti, bu dünyadan…
Yaşasaydı, bugün 82 yaşında olacaktı…
Ve eminim; yine bu milleti…
Güldürmekten kırar geçirirdi!
*
Kapıcılar Kralı… Hababam Sınıfı… Çöpçüler Kralı… Kibar Feyzo… İnek Şaban… Zübük… Davaro… Salako… Tosun Paşa… Süt Kardeşler...
Ve daha neler neler...
O'nun her filmi hafızalarımıza kazındı…
Öyle ki, filmlerdeki repliklerini bile ezberledik!..
Zaten bi'şi söylemesine bile gerek yoktu…
Mimikleriyle güldürürdü…
Böyle bir sanatçı...
Bu dünyadan ayrıldıktan 26 yıl sonra bile…
Bu kadar mı hasretle aranır?
*
30 yılda 82 filmde başroldeydi…
Gişe rekorları kırdı…
Yapımcılar zengin oldu; o ise “halk adamı” sıfatını hiç bırakmadı…
Liseyi 11 yılda bitirmişti ama sadece haylazlıktan değil…
O sırada Kenterler'de sahneye çıkıyordu…
Babasından çok dayak yediğini hiç saklamadı…
Ailesinin ekonomik durumu iyi değildi…
Bir süre elektrik çıraklığı yaptı…
Hep şunu derdi:
“Her şeyin yokluğunu çekiyorduk ama işte o yokluklar, Kemal Sunal'ı yarattı… Sadece sanatta değil, ekonomide, iş sahasında nicelerini… Ben tek değildim, o devrin insanları hep böyle yetişti… Benim çocuğum ileride beni beğenmeyecek… Gittikçe kültür seviyesi yükselecek, bunu kimse durduramaz... Bir de, galiba belli bir sıkıntıdan gelinince bir yere ulaşılıyor…”
*
O'nu sinema için rahmetli Zeki Alasya keşfetti…
Efsane yönetmen Ertem Eğilmez ise…
“Şaban”ı bir nakış gibi işledi…
“Tatlı Dillim” ilk filmiydi…
Koca filmde sekiz kez ancak görünüyordu ama…
O perdeye görüntüsü geldiğinde…
Seyirci gülmekten koltuktan düşüyordu…
Türk Sineması'nda yarattığı “Salako” tipi…
İşte böyle ortaya çıktı…
Kendisini hep…
Çok az konuşan, “soğuk” bir adam olarak tarif ederdi…
Ama milyonlarca hayranı…
O'nu gördüğü anda kahkahayı basıyordu…
“Şaban” adı…
“Hababam Sınıfı” filmi ile başladı…
Bi'daha da “Şaban” etiketinden kurtulamadı…
Yolda O'nu görüp de…
“Şaban” ya da “Salako” diye seslenenlere hiç kızmadı…
Hatta hoşuna bile gitti…
*
Küfürlü, argo konuşmalar O'na çok yakışıyordu…
Yolda O'nu durdurup…
“Ölümü gör, bi'kere Eşşekoğlueşek de…” diyen kadınlar bile vardı…
Antalya Film Festivali'nde…
“Kapıcılar Kralı” ile en iyi erkek oyuncu ödülünü alınca şaşırmıştı…
Çünkü…
O tarihe kadar ödüller hep…
Yakışıklı, saçları briyantinli jönlere veriliyordu…
*
Gül Sunal, hayatının kadınıydı...
Aralarında büyük bir sevda vardı…
Gül Sunal hala…
Eşinin cenazesinde yakasına iğnelediği fotoğrafı…
Rengi solsa da cüzdanında taşıyor…
Sevdikleri ortak şarkı ise…
Gül Hanım'ın hala kulaklarında:
“Elbet bir gün buluşacağız…”
1975'te evlenmişlerdi…
Nikah memuru Kemal Sunal'ı görünce…
Gülmekten nikahı kıyamamış, düşünün artık!
*
Film çevirdiği sürece...
Kemal Sunal’ın en yüksek vergi ödeyen…
Aktör olarak tarihe geçtiğini bilir miydiniz?
Mesela…
Milyonları güldüren adam sadece neye gülerdi, hiç merak ettiniz mi?
“Yolda yürürken düşen birine!”
Sadece rakı ve viski içerdi…
Ama yanında da…
Mutlaka sulu ekmek ayvası olacak...
Başka mezeye gerek yok…
*
Çok teklif geldi ama, bazı sanatçı arkadaşları gibi…
Politikaya atılmayı hiç düşünmedi…
Ancak…
Başarılı bir tiyatro sanatçısının…
İyi bir politikacı olacağına inanırdı…
Hep sanatçı olarak yaşamını sürdürmeyi arzuladı…
Bu konuda John Wayne'dan örnek veriyordu:
“Bakın 70 yaşında bile kovboy oynuyor” derdi…
*
Yüzme bilmediği için asla vapura binmezdi…
Bir de uçak yolculuğundan çok korkardı…
Kadere bakın ki…
Hayatında daha önce hiç uçağa binmeyen Kemal Sunal…
Takvimler, 3 Temmuz 2000'i gösterirken…
“Balalayka” filminin çekimleri için Trabzon yolculuğu yaparken…
İlk kez oturduğu uçak koltuğunda…
Kalp krizinden hayatını kaybetti… O sırada 55 yaşındaydı!
*
Bitiriyoruz…
İki önemli ayrıntı ile…
Birincisi O'nun ağzından…
Sanki bugünleri yıllar, yıllar önce görmüş, hissetmiş gibi:
“Ben, oyunculuk türümde değişiklik yapmak istemiyorum… Halkı şaşırtmaya lüzum yok... Amacımız güldürmek... Halk da bunun için geliyor… Belli bir ekonomik bunalımda zaten… Derdini unutmaya geliyor… Hani bir kesim vardı, (Aman Türk filmi seyretmem…) diyen… Onlara da, ben Türk filmini seyrettirdim, sevdirdim… Hala da seyrettiriyorum…”
İkincisi, eşi Gül Sunal'ın yorumundan:
“Kemal, Devlet Sanatçısı değildi… Herhangi bir partiyi, medya kuruluşunu arkasına almadı… Onun arkasında hep halk oldu, bağırlarına bastılar… Kemal'in sayesinde Türkiye'nin en kalabalık ailesi olduk… Hala Kemal sayesinde çok güzel bir hayat yaşıyoruz…”
*
Çok doğru… Çok acıklı… Çok gönül kırıcı…
Bu güzel ülkede…
Renkli törenlerle “Devlet Sanatçısı” unvanları dağıtılıyor…
Aralarında kimler yok ki…
Ayla Algan'dan, Ayten Gökçer'e…
Barış Manço'dan, Türkan Şoray'a…
Hülya Koçyiğit'ten, Metin Akpınar'a…
Özdemir Erdoğan'dan, Zeki Alasya'ya…
Orhan Gencebay'dan, Ajda Pekkan'a…
Şener Şen'den, Gönül Yazar'a…
Bi'tek kim yok?
Kemal Sunal(!)…
Neden?
Filmlerinde en tatlı haliyle…
“Eşşekoğlueşek…” dediği için mi acaba?
Neyse...
Kemal Sunal’ın yarattığı bu bitimsiz sevgi çemberi ile…
20 yıl sonra da…
İzlenme rekorları kıracak…
Bakın buraya yazıyorum…
Bahse girerim, Kemal Sunal’a “Devlet Sanatçısı” ünvanını esirgeyenler bugün pişmandırlar!
Kaldı ki...
Zaten Gül Sunal da...
Eşinin vefatının ardından kalbinden geçenleri şöyle seslendirmişti:
“Kemal devlet sanatçısı değildi; herhangi bir partiyi, medya kuruluşunu arkasına almadı... Onun arkasında hep halk oldu, bağırlarına bastılar..."
Farklı bir bakış ise şöyle: “Kemal Sunal’ın resmi olarak Devlet Sanatçısı ünvanı alamamasının temel nedeni, hayatı boyunca hiçbir siyasi oluşuma, iktidara veya medya gücüne sırtını dayamamayı seçmesi ve tamamen bağımsız kalmayı tercih etmesidir...”
Nokta…
Hamiş: Tıpkı Neşet Ertaş'ın "Hepimiz bu devletin sanatçısıyız, ayrımcılık olur" diyerek devlet sanatçılığını reddetmesi gibi, Yeşilçam'ın pek çok bağımsız ekolü de devlet eliyle verilen unvanlara mesafeli yaklaşmıştı... Kemal Sunal, bürokratik bir kararla verilen resmi bir unvana sahip olmasa da Türk halkının hafızasında ve kalbinde en büyük basamak olan "Halkın Sanatçısı" unvanını her zaman korumuştu...
Sonsöz: “Gençliğin aynada göremediğini, yaşlılar bir tuğla parçasında okurlar… / Hz. Mevlana…”
