Bazen bir ülkenin zirveye çıkması bir maç sürer. Bazen kırk yıl. Türkiye A Milli Kadın Voleybol Takımı 1963 yılında ilk kez Avrupa Şampiyonası'nda sahaya çıktığında, ilk Avrupa madalyasını kazanabilmek için önünde kırk yıllık bir yol olduğunu bilmiyordu.
O madalya 2003'te geldi. Gümüştü. Sonra bekleyiş kısaldı. Madalyalar çoğaldı. Kürsü alışkanlığa dönüştü. Ve bir gün artık mesele kürsüye çıkmak değil, zirveden inmemek oldu. Bugün Filenin Sultanları'nın hikâyesini yalnızca son kazandıkları kupayla anlatmak haksızlık olur. Çünkü 2026 Avrupa Şampiyonluğu, bir gecede ortaya çıkan bir başarının değil, onlarca yıl boyunca adım adım büyüyen bir voleybol kültürünün son halkası. Üstelik henüz son halkası olduğunu da söyleyemeyiz. Çünkü bu hikâyenin yazılmayı bekleyen bir bölümü daha var. Ama oraya geleceğiz...
İlk Adımdan İlk Madalyaya...
Türk kadın voleybolunun uluslararası hikâyesinin başlangıcı 1957 yılına uzanıyor. Kadın Milli Takımımız ilk uluslararası karşılaşmasını İstanbul'da düzenlenen Uluslararası İstanbul Turnuvası'nda oynadı. Altı yıl sonra, 1963'te Romanya'da düzenlenen Avrupa Kadınlar Voleybol Şampiyonası'na ilk kez katıldık. Bugünden geriye baktığımızda belki sıradan bir tarih gibi görünüyor. Ama değildi.
Çünkü o yıllarda Türkiye'nin kadın sporundaki imkânları, sporcu havuzu, tesisleşmesi ve uluslararası tecrübesi bugünün çok gerisindeydi. Avrupa Şampiyonası'nda bulunmak bile başlı başına önemli bir adımdı.
Sonrası kolay olmadı. Yıllar geçti. Kuşaklar değişti. Yeni oyuncular geldi, eskileri formalarını bıraktı. Türk voleybolu kimi zaman umut verdi, kimi zaman Avrupa'nın güçlü ülkeleri karşısında geri planda kaldı. Ve ilk Avrupa Şampiyonası katılımından tam kırk yıl sonra takvimler 2003'ü gösterdi.
Türkiye bu kez Avrupa Şampiyonası'na yalnızca katılmaya gitmedi. Kürsüye çıktı. Avrupa ikincisi oldu. Türk kadın voleybolunun Avrupa Şampiyonası tarihindeki ilk madalyası gümüştü. Belki de bugün gördüğümüz Filenin Sultanları'nın ilk büyük ayak sesleri o gün duyuldu. Çünkü bazen bir spor dalının kaderini değiştiren şey şampiyonluk değildir. "Biz de yapabiliriz" duygusudur. 2003 bunu yaptı.
Kürsü Artık Uzak Değildi...
İlk madalyadan sonra başka bir dönem başladı. 2011 yılında bronz madalya geldi. 2017'de bir bronz daha... 2019'da yeniden Avrupa finaline çıktık ve gümüş madalyayı aldık. 2021'de bir kez daha Avrupa üçüncüsü olduk. Artık Türkiye'nin Avrupa Şampiyonası'nda son dört içerisinde yer alması sürpriz değildi. Beklenti değişmişti. Bir zamanlar turnuvaya katılmanın başarı sayıldığı Türk kadın voleybolunda artık madalyasız dönmek hayal kırıklığı yaratmaya başlamıştı. Aslında bu değişim, kazanılan madalyalardan bile daha önemliydi. Çünkü başarı kültürü biraz da beklentilerin değişmesiyle oluşur.
Bir takım sürekli kürsüye yaklaşmaya başladığında önce rakipleri ona farklı bakar. Sonra taraftarı farklı bakmaya başlar. En sonunda oyuncular kendilerine farklı bakmaya başlar.
Türkiye'nin başına gelen tam olarak buydu. Artık sahaya büyük ülkeler karşısında "Acaba kazanabilir miyiz?" düşüncesiyle çıkan bir takım yoktu. Kazanabileceğini bilen bir takım vardı. Eksik olan yalnızca bir şey kalmıştı. Altın.
2023: O Son Basamak...
Ve 2023 geldi. Cumhuriyetin 100. yılında Türkiye, Avrupa Şampiyonası finalinde Sırbistan ile karşı karşıya geldi. Beş sete uzayan mücadelede Filenin Sultanları rakibini 3-2 mağlup etti. O gece yalnızca bir final kazanılmadı. Kırk yıl beklenen ilk madalyanın ardından başlayan yirmi yıllık yolculuk, Avrupa'nın zirvesinde tamamlandı. Türkiye ilk kez Avrupa şampiyonuydu. Dahası, Türk spor tarihinde takım sporlarında Avrupa şampiyonluğuna ulaşan ilk milli takım olarak tarihe geçti. Artık vitrinde bronzlar vardı. Gümüşler vardı. Ve sonunda altın da vardı. Fakat sporun acımasız bir gerçeği vardır: Zirveye çıkmak zordur. Orada kalmak daha zordur. Filenin Sultanları'nın önündeki yeni sınav da buydu.
2026: Bir Kupa Yetmedi...
2026 yılı ise bu hikâyeye bambaşka bir anlam kattı. Filenin Sultanları önce Milletler Ligi'nde bir kez daha zirveye çıktı. İkinci VNL şampiyonluğunu kazanarak dünya voleybolunun en büyük organizasyonlarından birinde yeniden kupaya uzandı. Ancak sezon bitmemişti. Sırada Avrupa Şampiyonası vardı. Üstelik bu kez final yolculuğunun son durağı İstanbul'du. 2023'ün Avrupa şampiyonu Türkiye, üç yıl sonra bu kez unvanını korumak için sahadaydı. Rakip İtalya'ydı. Ve final, böyle bir şampiyonluğa yakışacak şekilde kolay olmadı.
Beş sete uzanan mücadelede Filenin Sultanları bir kez daha yalnızca teknik güçlerini değil, yıllardır bu takımın karakterine dönüşen mücadele ruhunu ortaya koydu. Son top yere düştüğünde skor 3-2'ydi. Türkiye yeniden Avrupa şampiyonuydu.
2023, 2026... Üst üste iki Avrupa Şampiyonası. Bir zamanlar ilk madalyası için kırk yıl bekleyen Türkiye, artık Avrupa şampiyonluğu unvanını koruyan bir voleybol ülkesiydi. İşte belki de hikâyenin en çarpıcı tarafı bu. Bir zamanlar kürsü hayaldi. Sonra kürsü hedef oldu. Sonra kürsü alışkanlığa dönüştü. Şimdi ise kürsü bile yetmiyor. Zirve isteniyor.
Müzedeki Boş Yer...
Şimdi dönüp bu uzun yolculuğa bakalım.
1957'de ilk uluslararası karşılaşma... 1963'te ilk Avrupa Şampiyonası... 2003'te ilk Avrupa madalyası... Ardından 2011, 2017, 2019 ve 2021'de gelen yeni Avrupa kürsüleri... 2023'te ilk Avrupa şampiyonluğu... 2026'da ikinci VNL şampiyonluğu... Ve yine 2026'da üst üste ikinci Avrupa şampiyonluğu... Müze artık oldukça kalabalık. Ama hâlâ boş duran bir yer var. Olimpiyat madalyası.
Filenin Sultanları ilk kez Londra 2012'de Olimpiyat Oyunları'nda yer aldı. Tokyo 2020'de tarihinde ilk kez çeyrek finale çıktı ve turnuvayı beşinci tamamladı. Paris 2024 ised bambaşka bir eşik aşıldı. Türkiye tarihinde ilk kez Olimpiyat yarı finaline yükseldi ve oyunları dördüncü sırada tamamlayarak Olimpiyat madalyasına hiç olmadığı kadar yaklaştı.
Şimdi Los Angeles 2028...
2026 Avrupa Şampiyonluğu yalnızca bir altın madalya getirmedi. Los Angeles 2028 biletini de getirdi. Türkiye böylece üst üste üçüncü, toplamda dördüncü kez Olimpiyat Oyunları'nda yer alma hakkını şimdiden kazandı. Ve artık hedefin ne olduğunu söylemeye gerek bile yok. Çünkü bir zamanlar Avrupa Şampiyonası'na katılmayı hedefleyen bu takım, bugün Avrupa'nın zirvesinde. Bir zamanlar ilk madalya için kırk yıl bekleyen bu takım, bugün şampiyonluğunu koruyor. Bir zamanlar büyük voleybol ülkelerine yetişmeye çalışan Türkiye, bugün onların karşısına kupanın favorilerinden biri olarak çıkıyor.
Geriye bir madalya kaldı. Belki bronz olur. Belki gümüş. Belki de bu takım yine hedefi en yukarı koyar. Bunu Los Angeles'ta göreceğiz. Ama bildiğimiz bir şey var: Filenin Sultanları'nın hikâyesi henüz tamamlanmadı. Çünkü müzede hâlâ boş duran o yer, artık bir eksiklikten çok yeni bir hedefi gösteriyor. Los Angeles 2028. Belki de 1957'de başlayan bu uzun yolculuğun sıradaki büyük durağı, Türk kadın voleybolunun henüz sahip olmadığı o Olimpiyat madalyası olacak. Kürsü artık yetmedi. Zirveye yerleştiler. Şimdi gözlerini, henüz çıkmadıkları son kürsüye diktiler.
Sporla Kalın...
