İzmir'in en eski meyhanesi Dargeçit, ilk açıldığı yıllarda Fuar'dan çıkan ziyaretçilere ve civardaki fabrikalardan gelen işçilere kapısını araladı. Aradan geçen onlarca yıla rağmen mekan, dar girişini ve samimi atmosferini hiç değiştirmedi. Müdavimleri, burada zaman akışının sanki yavaşladığını söylüyor.
İzmir'in en eski meyhanesi Dargeçit nasıl bir yer?
Mekanın bugünkü işletmecilerinden Mesut Ünal, kapısından yıllar önce müşteri olarak girmiş biri. Sonra rastlantı eseri ortaklık teklif edilmiş ve hayatı buraya bağlanmış. Ünal, mesleğinin hep meyhanecilik ve birahanecilik olduğunu, başka bir iş yapmadığını anlatıyor. Şimdi aynı kapıdan her gün giriyor ama bu kez evine gider gibi.
İçeride dekor minimal, tablolar eski, sandalyeler eskinin izini taşıyor. Yer küçücük, masalar birbirine yakın. İşte tam da bu yakınlık, mekanın ruhunu oluşturan şey. Yan masayla muhabbete dalmak, garsona ismiyle seslenmek burada gayet doğal karşılanıyor.
Dargeçit'in mutfağında neler var?
İzmir'in en eski meyhanesinin asıl ünü sakatat sofrasından geliyor. Kelle, badem, boğazlık ve sütlük gibi klasik tatlar Ahmet Usta'nın elinden çıkıyor. Mekan o kadar kendine has ki yemeklere bile takma adlar takmışlar. Bademe "beyaz elmas", kokorece "atom" diyorlar. Bu isimler artık menünün ayrılmaz parçası.
Eski müşteriler, geçmişte sahnelerden çıkıp soluğu burada alan sanatçıların hatırasını sıkça anıyor. İbrahim Tatlıses, Tanju Okan, Müzeyyen Senar, Yıldız Tilbe ve Mustafa Keser gibi isimler farklı dönemlerde Dargeçit'in masalarına oturmuş. Hatta Kurtlar Vadisi ekibinin de uğradığı, mekanda anlatılan hoş anılardan biri.
İzmir'in en eski meyhanesine kimler gidebilir?
Mekanın bir başka özelliği, kadın müşteriler için fazlasıyla rahat bir ortam sunması. Yıllardır gelen müdavimler, burada kimsenin kimseyi rahatsız etmediğini, abi-kardeş havasında bir samimiyet bulunduğunu söylüyor. Çocukluğundan beri Dargeçit'e gelen bir müşteri, mekanı "küçücük ama o kadar sevimli" sözleriyle tarif ediyor.
Saat 23.00'te kapanan mekan, klasik meyhane geleneğine sıkı sıkıya bağlı kalıyor. Ne yüksek sesli müzik var ne de gösterişli sunumlar. Sadece sade bir sofra, dost muhabbeti ve yarım asrı aşan bir hatıra birikimi.