70’li yılların sonuna kadar sosyal mücadele, sendika ve örgütlü çalışma konusunda tam bir cennet olan Türkiye 12 Eylül 1980’de yaşanan askeri darbeyle apolitik bir hale geldi. Bu apolitik yapı işçi mücadelesini ve örgütlü çalışmayı da etkiledi. Yaklaşık 16 milyon 395 bin mavi yaka çalışanın olduğu Türkiye’de, sendikalı çalışan sayısı ise 2 milyon 495 bin kadar. Bu veriler ışığında Türkiye’de sendikalaşma oranı yüzde 15,22 civarında. Türkiye’de toplam işçi sendikası sayısı 232'ye çıktı. İşyerlerinde faaliyet gösterebilmek için işkolu barajını geçmesi gereken sendika sayısı ise 61 oldu.
Türkiye’de birleştirilmiş 20 iş kolunda faaliyet gösteren sendikalar, tarımdan bankacılığa, medyadan hizmet sektörüne kadar hemen tüm iş kollarını kapsıyor.
İşçilerin en çok üye olduğu sendikalarsa şöyle: 295 bin 192 üyeyle Türk Metal Sendikası lider durumda. Sırasıyla kısa adı HİZMET-İŞ olan Tüm Belediye ve Genel Hizmet İşçileri Sendikası ise 275 bin 317 üyeyle onu takip ediyor. Sağlık ve sosyal hizmetler alanında faaliyet gösteren 211 bin 657 üyeli ÖZ SAĞLIK-İŞ ve HİZMET-İŞ gibi genel işler kolundaki GENEL-İŞ sendikası ve ardından belediye çalışanlarının örgütlendiği 136 bin 998 üyeli BELEDİYE-İŞ sendikası geliyor.
Resmî Gazetede yayınlanan Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının sendika istatistikleri tebliğine göre ise çok sayıda sendikanın üye sayısı bir elin parmağını geçmiyor. TÜM MADEN-İŞ sendikasının sadece üç üyesi bulunurken, Deri Dokuma Konfeksiyon ve Tekstil İşçileri Sendikası DETEKS-İŞ Sendikası ve Özgürlükçü Tekstil İşçileri Sendikasının ikişer üyesi bulunuyor.
Medya, özel okullar, özel güvelik ve turizm gibi sendikacılığın baskılandığı sektörlerde ise hem sendikalaşma oranı hem de üye sayısı ise son derece az.