İzmir’in ağır sanayi merkezi olan Aliağa, tarımsal elverişsizliğin insan eliyle oluştuğu bir örnektir. Bölgedeki petrokimya tesisleri, haddehaneler ve gemi söküm merkezlerinin yaydığı emisyonlar, toprağın pH dengesini bozmuştur. Ağır metal birikimi gözlenen topraklarda güvenli gıda üretimi yapmak mümkün değildir.
KARABURUN: TAŞLIK VE RÜZGARIN ŞEKİLLENDİRDİĞİ COĞRAFYA
Karaburun Yarımadası, İzmir’in en bakir ama tarım için en zorlu bölgesidir. Jeolojik yapısı gereği kalkerli ve aşırı taşlık olan toprak, suyun hızla derinlere süzülmesine neden olur. Aşırı rüzgar yükü bitkilerin fiziksel yapısına zarar verirken, toprak derinliğinin yetersizliği çok yıllık bitkilerin kök salmasını engeller. Karaburun, sadece kısıtlı zeytin ve nergis üretimi dışında geniş tarla tarımı için "elverişsiz" kabul edilir.
BORNOVA’NIN KAYALIK SIRTLARI VE KENTSEL BASKI
Bornova ilçesinin özellikle kuzey ve doğu sırtları (Laka ve çevre köyleri), aşırı kireçli ve marnlı toprak yapısına sahiptir. Bu tür topraklar ısındığında çok sertleşir, ıslandığında ise geçirimsiz bir hal alır. Kentleşmenin baskısı altındaki bu bölgelerde tarım arazileri vasfını yitirmiş, araziler daha çok taş ocakları ve sanayi alanlarına dönüşmüştür.
DENİZ SUYU GİRİŞİ VE TOPRAK YORGUNLUĞU
- İzmir’in kıyı ilçelerinde kontrolsüz yeraltı suyu kullanımı, deniz suyunun tatlı su kaynaklarına sızmasına neden olmaktadır.
- Selçuk ve Menemen gibi bölgelerde yoğunlaşan bu tuzlanma sorunu, tarım arazilerinin verimliliğini yok ederek toprakları kullanılamaz hale getirmektedir.
- Tuzlanma ve kirlilik nedeniyle "yorgun" düşen bu alanlar, İzmir’in tarımsal üretim kapasitesinde ciddi kayıplara yol açmaktadır.
