Bir futbolcu düşünün…
17 yaşında…
Dünyanın en büyük kulüplerinden birinde oynuyor…
Şampiyonluk kutlamasında milyonların gözü onun üzerinde…
Ve o an…
Eline bir bayrak alıyor, sallıyor…
Filistin bayrağı.
İşte kıyamet tam burada kopuyor.
+++
FC Barcelona şampiyon olmuş…
Şehir sokakları dolmuş…
Üstü açık otobüs ilerliyor…
Taraftar şarkılar söylüyor…
Ama insanlar kupadan çok bir çocuğun elindeki bayrağı konuşuyor.
Çünkü bazılarının istediği şey şu:
Futbolcu gol atsın…
Asist yapsın…
Forma satsın…
Ama vicdan göstermesin.
Konuşmasın.
Tepki vermesin.
İnsanlık adına taraf olmasın.
+++
Lamine Yamal ne yaptı?
Silah mı taşıdı?
Nefret mi yaydı?
Bir halka hakaret mi etti?
Hayır.
Sadece Filistin bayrağı açtı.
Yani dünyanın gözü önünde ölen çocukları,
bombalanan hastaneleri,
enkaz altında kalan insanları unutmadığını gösterdi.
Bu kadar.
Ama bugün bazı çevreler için vicdan bile suç sayılıyor.
+++
İşin daha ilginç tarafı şu:
Aynı insanlar,
sporcuların Ukrayna için mesaj vermesine ses çıkarmıyor…
Irkçılığa karşı diz çökmesine alkış tutuyor…
Savaş karşıtı pankartları “duyarlılık” diye övüyor…
Ama mesele Filistin olunca birden rahatsız oluyorlar.
Neden?
Çünkü bazı acılar “evrensel” kabul ediliyor…
Bazı acılar ise görülmek istenmiyor.
+++
Bir başka tartışma da teknik direktör üzerinden büyüdü.
Barcelona Teknik Direktörü Hansi Flick, “Biz sadece futbol oynuyoruz. Yamal’ın bayrak taşıması hoşuma gitmedi” diye tepki gösteriyor.
Aslında modern dünya bize şunu gösterdi:
Futbol hiçbir zaman sadece futbol olmadı.
Bir zamanlar siyah futbolcular ırkçılığa karşı sahada direndi.
Bazıları diktatörlüklere karşı konuştu.
Bazıları savaşlara karşı tavır aldı.
Çünkü sporcu da insandır.
Ve insanın vicdanı vardır.
+++
Üstelik burada dikkat çeken başka bir gerçek daha var.
Lamine Yamal henüz çocuk sayılacak yaşta.
Ama milyonlarca yetişkinin sustuğu yerde, bir bayrakla mesaj verecek cesareti gösterebiliyor.
İnsan bazen düşünüyor:
Asıl büyüklük yaşta mı,
yoksa vicdanda mı?
+++
Bugün dünyanın birçok yerinde insanlar Filistin konusunda ikiye ayrılıyor olabilir.
Ama çocukların ölmesine üzülmek…
Sivillerin bombalanmasına karşı çıkmak…
İnsanlık dramına dikkat çekmek…
Bunlar siyaset değil,
insanlık meselesidir.
Ve galiba bazıları tam da bunu unutuyor.