Sorarsınız, yalan söyler.
Sıkıştırırsınız, yeni bir yalan ekler.
Bir yalan, diğerini çağırır.
Yakalanır…
Yüzü kızarmaz.
Çünkü utanmayı çoktan unutmuştur.
*
Yalanın en tehlikeli yanı şudur:
İnsanı bir süre kurtarır gibi yapar.
Hata yaptın mı?
Yalan söyle, sıyrıl.
Sözünü tutamadın mı?
Bir bahane uydur, geç.
Eksik misin?
Gerçeği eğ, bük, süsle…
İlk başta işe yarar.
Ama her yalan, arkasından bir yenisini sürükler.
Ve insan, bir süre sonra kendi kurduğu yalanın içinde kaybolur.
*
Yalan söyleyen insan güçlü değildir.
Tam tersine…
Gerçekle yüzleşecek cesareti olmayan insandır.
Doğruyu söylemek risk ister.
Sorumluluk ister.
Bazen bedel ödemeyi göze almak gerekir.
Yalan ise ucuzdur.
Kolaydır.
Ve ne yazık ki bulaşıcıdır.
*
Şarkılara bile konu olmuştur…
Emel Sayın ne güzel söyler:
“Yalancı, yalancı, yalancı yarim…”
Çocukluğumuzdan beri biliriz;
“Yalancı çoban”ın sonu bellidir.
Bir de “beyaz yalanlar” vardır…
Masum gibi görünür.
Kırmamak için söylenir.
Durumu kurtarmak için fısıldanır.
Belki bir yere kadar işe yarar…
Ama hayatın değişmeyen bir kuralı vardır:
Yalan, güveni öldürür.
Bir kez sarsıldı mı o güven…
Ne sözle düzelir,
Ne özürle.
İnsanlar hatayı affeder.
Ama aldatılmayı unutmaz.
*
Ve gün gelir…
O rahatça yalan söyleyen insanlar,
en büyük cezayı alır:
Kimse onlara inanmaz.
Doğruyu söyleseler bile…
Şüpheyle karşılanırlar.
İşte o an…
İnsan yalnız kalır.
Kalabalıkların içinde bile yapayalnız.
*
Çünkü bu hayatta en büyük sermaye
ne paradır, ne makam…
En büyük sermaye, güvenilir olmaktır.
Ve o sermaye bir kez kaybedildi mi…
Geri kazanmak neredeyse imkansızdır.
Günümüz Türkiye’sinde büyük büyük adamlar küçük küçük yalanlar ile günü geçiştiriyor. İnsanları yeni ve taze yalanları ile aldattım, sanıyor.
Ama iyi bilsinler ki;
Yalan insanı kurtarmaz…
Sadece geciktirir.
Gerçek ise er ya da geç kapıyı çalar.
Ve o kapı çaldığında…
Açacak yüzünüz yoksa,
hayat sizi affetmez.