Bazen hayat üst üste gelir. Beklemediğiniz yerlerden gol yersiniz. Pozitif kalmaya çalışırsınız, güçlü görünmeye çalışırsınız ama bir süre sonra kendi kendinize söylediğiniz sözlere bile inanamaz hale gelirsiniz. İçinizden sürekli aynı soru geçer:
“Her şey beni nasıl buluyor?”
Etrafınızda olup biteni izlersiniz. Elinizi attığınız işler yarım kalır. Sorumluluğunuzda olan, sizden ilgi ve sevgi bekleyen insanlara vermek istediğiniz zamanı ayıramazsınız. Sonra bunun vicdan azabı çöker omuzlarınıza. Bir yanda yetişmeye çalıştığınız hayat, diğer yanda yetişemediğiniz insanlar…
Tam da böyle zamanlarda insan geçmişine dönüp bakıyor. “Acaba bu yaşadıklarım bir karma mı?” diye düşünmeden edemiyor. Belki de yaşadığımız her olumsuzlukta bir sebep arama ihtiyacı duyuyoruz. Çünkü sebepsiz gelen yükleri taşımak daha zor.
İşin ilginç yanı, siz kendi içinizde bunlarla mücadele ederken birileri gelir ve derdini anlatmaya başlar. Bazen içinizden, “Bu da dert mi şimdi?” demek geçer. Ama sonra kendinizi durdurursunuz. Çünkü herkesin taşıdığı yük kendine ağırdır. Dert küçümsenmez.
Dinlersiniz…
Karşınızdaki samimiyse belki şöyle dersiniz:
“Benim de dertlerim var ama kimseye sızlanmıyorum. Sen de güçlü olmaya çalış.”
Fakat bazen aldığınız cevap insanın içini daha çok burkar:
“Senden başka kimim var ki?”
İşte o an anlarsınız ki herkes birilerine dayanarak ayakta kalmaya çalışıyor. Kimi anneye, kimi dosta, kimi eşe, kimi de sadece kendisini dinleyen bir insana…
Ama dinleyen kişinin de yorulduğu zamanlar oluyor.
İçinde birikenleri anlatamadığı, güçlü görünmek zorunda kaldığı zamanlar…
İşte böyle anlarda insanın aklına o dağ geliyor.
Kimsenin olmadığı bir dağın tepesi…
Bağırmak, çağırmak, içindeki bütün yükü rüzgâra bırakmak istiyor insan. Belki bir çözüm bulmak için değil. Belki sadece biraz hafiflemek için.
Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey bir cevap değildir.
Sadece içindeki sesi, kendi sesinden daha yüksek duyabilmektir.