Dünya tarihine geçtiğimiz gün bir not düşüldü.
Bazen bir maç…
Yalnızca maç değildir.
Bazen bir hareket…
Sadece bir hareket değildir.
Ve bazen…
Uzatılmayan bir el,
dünyanın en yüksek sesli cümlesine dönüşür.
*
Bosna Hersek ile İsrail arasında oynanan 21 Yaş Altı Avrupa Şampiyonası eleme maçı…
Skor?
0-0.
Ama asıl skor tabelada değil,
vicdanlarda yazıldı, asıl insanlık tarihine bir not düşüldü.
*
Seremoni başladı.
Hakemler orada…
Futbolcular sırada…
Ve o an…
Bosnalı oyuncular hakemlerin elini sıktıktan sonra, İsrailli futbolcuların uzattığı eli görmezden geldi ve pas geçti.
Eller…
Havada kaldı.
Bir anlık şaşkınlık…
Bir sessizlik…
Ama o sessizlik,
aslında bir çığlıktı.
Kanlı katliamlara karşı bir karşı duruş, bir anlamlı protestoydu.
*
İlk bakışta sorabilirsiniz:
“Futbolcunun suçu ne?”
Doğru…
Sahadaki oyuncu bireydir.
Ama o forma…
O arma…
O bayrak…
Sadece bir kumaş parçası değildir.
Temsil eder.
Taşır.
Yük olur.
Ve bazen…
Sorumluluk da olur.
Eli kanlı bir İsrail Devletinin temsilcileridir o futbolcular.
*
Bosna Hersek…
Acıyı bilen bir coğrafya.
Srebrenitsa’yı yaşamış bir halk.
Katliamın ne demek olduğunu,
kitaplardan değil, mezarlardan öğrenmiş bir ülke.
Her yıl toplu mezarların başındaki anmalarda gözyaşı döken, yürekleri dağlanan onlardır.
Belki de bu yüzden…
Bazı şeyleri görmezden gelmeyi reddediyorlar.
*
Uzatılmayan o eller…
Aslında şunu söyledi:
“Biz sizi sevmiyoruz.”
“Biz unutmayacağız.”
“Biz susmayacağız.”
“Biz katliamları unutturmayacağız”
*
Futbolun “fair-play” ruhundan söz edilir hep.
Ama adalet yoksa…
Fair-play ne kadar anlamlı?
Bir yerde çocuklar ölürken,
başka bir yerde tokalaşmak…
Gerçekten sadece “spor” mudur?
*
O gün sahada gol olmadı.
Ama bir tavır vardı.
Bir duruş vardı.
Ve belki de uzun yıllar unutulmayacak bir kare…
Havada kalan eller.
*
Tarih bazen büyük cümlelerle yazılmaz.
Bazen…
Sıkılmayan bir el,
her şeyi anlatır.
*
Ve son bir not…
İtalya’yı eleyerek Dünya Kupası’na katılmayı hak eden Bosna Hersek Milli Takımı’nı da kutluyorum.
Çünkü bazı takımlar sadece maç kazanmaz…
Tarih de yazar.